…czyli Twoja osobista tarcza przed chaosem. W tej codziennej gonitwie nazywanej prozą życia, napędzanej przez różne niekończące się powiadomienia na telefonie, wiadomości medialne w radiu czy telewizji oraz prasie i presji bycia nieustannie „na bieżąco”, łatwo jest uwierzyć, że równowaga jest czymś w rodzaju niemal nagrody. Jakby była wręcz stanem, który osiąga się raz na zawsze i tylko po właściwych decyzjach, perfekcyjnym planowaniu i wystarczającej ilości silnej woli. No nie. W ten sposób wielu ludzi wpada w pułapkę myślenia, że trzeba naprawić całe swoje życie jednym ruchem, zmienić wszystko naraz niemalże hurtowo, by wreszcie poczuć spokój i ulgę. Tymczasem realne doświadczenie pokazuje coś zupełnie innego.
Jedno trzeba na pewno już na starcie zrozumieć, równowaga nie jest stałym punktem docelowym, lecz jest żywym procesem. Jest czymś dynamicznym, co nieustannie się zmienia, faluje, przesuwa. Bywa krucha i podatna na drobne zakłócenia, a czasem znika niemal niezauważalnie, zagłuszona przez nadmiar bodźców, informacyjny szum czy energetyczny hałas otoczenia. Właśnie wtedy pojawia się napięcie, rozproszenie, poczucie wewnętrznego chaosu albo na drugim biegunie nadreaktywne stężenie lub emocjonalne odrętwienie, które wielu myli z obojętnością lub „radzeniem sobie”.
W takich momentach zazwyczaj nie potrzeba rewolucji ani radykalnych decyzji czy wyjazdu w Himalaje dla wyciszenia. Wielkie duchowe przełomy, jeśli pojawiają się w niewłaściwym momencie, potrafią niezwykle skutecznie pogłębić poczucie zagubienia. Jednak zaskakująco często i skutecznie wystarczają małe rytuały, proste, powtarzalne czynności wykonywane z uważnością i bez presji by na nowo skalibrować swój wewnętrzny kompas.
Rytuał w tym rozumieniu nie jest jakąś skomplikowaną praktyką ezoteryczną ani obrzędem wymagającym specjalnych akcesoriów, ołtarzy czy nawet idealnych warunków. To raczej świadome zatrzymanie się w codzienności i nadanie znaczenia czemuś, co z pozoru wydaje się zupełnie zwyczajne. Różnica pomiędzy automatycznym nawykiem a uzdrawiającym rytuałem leży jednak w czystej intencji. Nawyk działa podobnie jak program komputerowy w tle: automatycznie, bez refleksji i obecności. Natomiast rytuał angażuje całą Twoją uwagę, bo jest to subtelna zmiana jakości doświadczania, która potrafi przynieść realny, głęboki efekt. Gdy dana czynność przestaje być tylko elementem ustalonego harmonogramu, a staje się naprawdę momentem świadomego kontaktu z samym sobą, wówczas zaczyna porządkować wewnętrzny krajobraz naszej przestrzeni skuteczniej niż długie analizy i próby naprawiania siebie.
Jednym z najprostszych, a jednocześnie chyba najbardziej niedocenianych rytuałów jest świadome rozpoczęcie dnia zanim jeszcze „system” wciągnie nas w swoje tryby. Nie chodzi tu wcale o rygorystyczną poranną dyscyplinę ani narzucanie sobie kolejnych obowiązków w imię rozwoju. Chodzi raczej o miękki, zupełnie odmienny sposób wejścia w dzień. Chwila tuż po przebudzeniu jest szczególna bowiem umysł nie zdążył jeszcze przejąć pełnej kontroli, ciało dopiero się budzi, a emocje są jeszcze w fazie rozruchu. To moment, w którym jest dużo łatwiej o autentyczny kontakt ze sobą.
Zamiast sięgać po smartfon i od razu zanurzać się w medialnie rozsyłanych lękach świata, warto przez chwilę pozostać w ciszy. Kilka spokojnych oddechów, krótkie sprawdzenie, w jakim stanie się jest, delikatne rozciągnięcie ciała. Są to drobne gesty, które ustawiają ton całego dnia. Dobrym uzupełnieniem jest tzw. wodna alchemia, czyli wypicie szklanki wody nie jako mechaniczne nawodnienie, lecz jako świadomy akt oczyszczenia po nocy. Można sobie wtedy wyobrazić, jak woda przepłukuje nie tylko ciało, ale także wszelkie napięcia i energetyczne zastoje. Taki początek dnia działa jak wewnętrzne ugruntowanie, które nie eliminuje trudności, ale ułatwia powrót do siebie, gdy pojawi się chaos.
Bardzo często szczególnie podczas sesji warsztatowych i innych zachęcam także do pracy z wdzięcznością. Spróbuj w tych pierwszych minutach przebudzenia przywołać coś, za co jesteś wdzięczny/a ale tak prawdziwie, bez analiz czy innych kalkulacji. Poczuj to całą swoją głębią, ciałem, umysłem…
Równie prostym i potężnym narzędziem jest rytuał przygotowywania na przykład kawy, herbaty lub ziółek. W świecie nastawionym na szybkość często traktujemy je wyłącznie jako paliwo, które ma nam dać potrzebny do działania impuls. Zamiana tej czynności w rytuał polega na zwolnieniu. Obserwowanie parującej wody, wdychaniu aromatu, odczuwaniu ciepła kubka w dłoniach. Te z pozoru zwyczajne momenty sprowadzają do „tu i teraz” skuteczniej niż wiele innych technik. Skupienie na zmysłach wycisza natłok myśli i daje sygnał bezpieczeństwa. To taki mały bastion spokoju w środku dnia, przypomnienie, że jesteś czymś więcej niż listą zadań.
Podobną funkcję pełnią także krótkie momenty wyciszenia w ciągu dnia, które można nazwać mikro-resetami. Wiele osób odkłada odpoczynek na wieczór lub dopiero na urlop, nie zauważając, że to właśnie te drobne pauzy tak naprawdę decydują o jakości funkcjonowania. Kilkadziesiąt sekund świadomego oddechu, spojrzenie za okno czy krótkie zatrzymanie się potrafi przerwać spiralę napięcia. Nie jest to ucieczka od obowiązków, lecz reset Twojego układu nerwowego, który na co dzień jest przeciążony. Jeden spokojny wdech i wydech przed kolejnym zadaniem staje się sygnałem powrotu do centrum siebie. Tylko tyle i aż tyle a i tak sprawia to problem wielu ludziom, aby podarować sobie te krótkie chwile w taki sposób. Świadomie.
Bardzo praktycznym rytuałem jest również przejścia przez próg ten fizyczny, rzeczywisty lub symboliczny. Zapewne niewielu wie, iż dawniej progi miały znaczenie ochronne. Dzisiaj można wykorzystać to tak bardziej psychologicznie. Wracając na przykład z pracy, zakupów lub kończąc dzień przy komputerze, warto świadomie zaznaczyć granicę. Symboliczne otrzepanie ubrania, umycie rąk zimną wodą z intencją zmycia napięć dnia to też proste gesty, które wysyłają jasny komunikat: ten etap się zakończył. Bez takiego domknięcia łatwo przenosić ciężar dnia do nocy i do snu a potem „odpalać” na nowo w kolejnym dniu.
Równowagę zaburza także sposób, w jaki traktujemy własne emocje. Jedni je tłumią i zagłuszają, inni pozwalają im przejmować stery. Małym rytuałem może stać się na to codzienne uznanie tego, co się pojawia. Nazwanie występującego stanu np. „czuję lęk”, „czuję złość”, „czuję bezradność” bez potrzeby i oczekiwań natychmiastowej zmiany. Ma to być akt uczciwego kontaktu ze sobą, który wtedy przywraca spójność i sprawia, że emocje stają się informacją, a nie wrogiem. Czasami wymaga to nieco czasu, ale konsekwencja, uczciwość względem siebie podczas takiej czynności dadzą zauważalne efekty.
Na koniec, nie można też pominąć rytuałów związanych z ciałem. W świecie zdominowanym przez „myślenie” ciało bywa traktowane jak narzędzie. Tymczasem to ono jako pierwsze reaguje na przeciążenie. Świadomy kontakt z ciepłą wodą albo spokojny spacer bez słuchawek czy też odczuwanie ciężaru ciała na krześle to formy ugruntowania (uziemienie), które naturalnie wyciszają umysł. Nawet ciche mruczenie, nucenie, dźwiękowe rozluźnianie czy głębokie westchnienie z dźwiękiem potrafi rozluźnić napiętą przeponę i uspokoić układ nerwowy. To są fakty a nie teoria.
Warto jeszcze wspomnieć o rytuałach domykania dnia. Tych kilka minut świadomego przejścia z trybu działania w tryb odpoczynku znacząco poprawia jakość snu. Krótka cisza, zapisanie jakiejś jednej myśli lub pytania w stylu: co dziś było dla mnie ważne? – to symboliczne zamknięcie, które pozwala nocą naprawdę odpocząć.
Te wszystkie opisane tutaj małe rytuały nie wymagają perfekcji ani idealnych warunków. Ich siła tkwi w elastyczności i dopasowaniu do realnego życia. Do stosowania na codziennym poligonie życia. Równowaga nie rodzi się z kontroli, lecz z relacji ze sobą. To kluczowa różnica, którą należy uchwycić jak najbardziej świadomie. Każdy rytuał, który pomaga choć na chwilę wrócić do odczuwania siebie, staje się mostem pomiędzy światem zewnętrznym a wewnętrzną ciszą Twojej przestrzeni. Z czasem te drobne praktyki splatają się w naturalny sposób bycia. Równowaga przestaje być celem, a staje się ruchem powrotu, który jest zawsze dostępny, nawet wtedy, gdy świat dookoła mocno się chwieje. A zachwieje się jeszcze bardziej nie raz.
Równowaga nie pojawia się wtedy, gdy świat wreszcie się uspokoi, lecz wtedy, gdy w środku codziennego chaosu potrafisz wykonać choć jeden mały gest powrotu do siebie.
To działa 🙂 Synchroniczność 🙂 Własnie zrobiłem punkt 11 kursu Równowaga wewnętrzna i cele 🙂 I zdałem sobie sprawę że tak naprawdę równowagę osiągnąłem dopiero jakieś dwa trzy tygodnie temu po uporządkowaniu myśli i emocji – jak stałem się ich faktycznym obserwatorem 🙂 Nieamowite 🙂 A świadomy oddech – faktycznie wystarczy minutka i jakość jest inna 🙂 Pozdrowionka 🙂